یکشنبه , ۱ بهمن ۱۳۹۶

ما کی هستیم ۷

ما کی هستیم؟(۷)
کنترل کننده گان آزادی در مسیح.

تا چه حد ممکن است شما از امتیازات و اختیارات و آزادی های شخصی خود بخاطر دیگری عدول کنید و آنان را نادیده بگیرید؟آیا هرگز چنین چیزی ممکن است؟!در این عصری که ” من ” و ” منیت” قامتش گویی فراتر از افق ایستاده است!عصری که در خانه و مدرسه به ما استقلال شخصی را می آموزانند!استقلالی نه برای یافتن مستقل اندیشیدن که این زیباست و نادر!لیک استقلالی که بوی خودرایی و تمرد می دهد.”من” می گویم.”من ” می خواهم.”من”معتقدم.”من”هستم.تمام سایۀ خود را در خانه و مدرسه و کوچه و خیابان های ما انداخته است.” آوردن گونۀ چپ ” “دادن ردایمان ” “دعا برای دشمنانمان ” گویی یک تحجّر است.یک حماقت.یک دیوانگی.
دست مریزاد انسان!این بوی خون و جنگ و فقر و نابرابری آن روز آغاز شد که خواستی چشم را بعوض چشم بگیری و دندان را بعوض دندان بشکنی .
باری سوال آغازین گر چه ممکن است بی معنی و بی ارتباط تصور شود.اگر اینگونه است ؛مژده ای نیک برای شما به ارمغان آورده ایم.
” تخت این سوال بر بالاترین نقطۀ قلب یک مسیحی گذاشته شده است.در حقیقت درگاه ورودی شخصیت یک مسیحی واقعی با پاسخ مثبت به این سوال مزین است.چرا که بدون پاسخ مثبت به این سوال شخص مسیحی هرگز کامل نخواهد شد و در تضاد درون خود درگیر است.تضادی که اگر شخص مسیحی هر چه زودتر پاسخ مثبت را به سوال مذکور نیابد ،ایمان و هستی روحانی خود را در مسیح به بازیچه گرفته و او پوچ و توخالی ست.”
قبل از اینکه بخواهیم به پاسخ و بررسی سوال بالا بپردازیم بیاید نگاهی به زندگی کوتاه اما مفید و پر حاصل عیسای مسیح بر زمین بیاندازیم و ببینیم که او چگونه آزادی های خود را بخاطر دیگران محدود ساخت و آنها را نادیده گرفت تا که چه شود؟که تا اراده و نقشۀ آسمانی خدا بر زمین به خوبی اجرا شود.
۱-او شهر کودکی خود را ،شهری که در آن بزرگ شده بود ،شهری که در آن مشغول به کار بود را ؛ شهری با تمام خاطرات و روزهای بیاد ماندنی آن را بخاطر خدا و نجات مردم نادیده گرفت و آنجا را ترک کرد.(متی ۴ : ۱۳ )
۲- ریاست و پادشاهی و قدرت طلبی را نادیده گرفت.
(یوحنا ۶ : ۱۴-۱۵ )
۳- خانواده خود را ،گرمی بودن بین آنان را ،حضور مادر و خواهر و برادران خود را در اطراف خود بخاطر انجام ارادۀ خدا و رسانده مژدۀ نجات به تمام دنیا نادیده گرفت.( متی ۱۲ : ۴۸-۵۰ )
۴- میخ های آهنین و شلاق های سخت را و نهایتا مرگ سهمناک بر صلیب را بر آزادی خود ترجیح داد و آن را نادیده گرفت.( یوحنا ۱۹ : ۱۰-۱۱ )
اکنون ببینید پطرس شاگرد بسیار نزدیک عیسای مسیح چگونه استاد و الگوی خود را تشریح می کند:
” مگر خدا شما را برای همین برنگزیده است ؟ خود مسیح با رنجهایی که بخاطر شما کشید برای شما نمونه شد تا به همان راهی که او رفت شما نیز بروید.شما می دانید که او هیچ گناهی نکرد و هیچ دروغی از دهان او شنیده نشد.وقتی باو دشنام می دادند با دشنام پاسخ نداد.وقتی عذاب می کشید تهدید نمی کرد ،بلکه خود را به دست آن کسی سپرد که همیشه با عدالت و انصاف داوری می کند.”
اول پطرس فصل ۲ : ۲۱-۲۳
بیهوده نگفت پولس رسول که:
” زیرا مسیح نیز در فکر راحتی خود نبود.”( رومیان ۱۵ : ۳ )
خود پولس رسول کسی که خود نمونه ای دیگر در سلب آزادی های خود برای انجیل مسیح می باشد در نامۀ اول قرنتیان فصل نهم آیه های نوزده تا بیستم به روشنی برای ما بیان می کند که او چگونه آزادی های خود را برای انجیل و نجات دیگران محدود کرده است.در همان آیۀ نوزدهم می نویسد که :
” زیرا اگر چه کاملا آزادم و بردۀ کسی نیستم خود را غلام همه ساخته ام تا بوسیلۀ من عدۀ زیادی به مسیح ایمان آورند.”
بعد در آیه بیست و سوم بعد از اینکه با یهودی ها مثل یک یهودی ،با اهل شریعت مثل اهل شریعت، با بیگانگان چون بیگانه ای ،با ضعیفان چون ضعیفی، و با ناتوانان، ناتوان زندگی کرده است می نویسد
:” همۀ این کارها را بخاطر انجیل انجام میدهم تا در برکات آن سهیم شوم.”
او همچنین در نامۀ خود در فیلیپیان فصل سوم آیه های پنجم تا هفتم بعد از شمردن امتیازات خود بعنوان یک مادرزاد اسرائیلی ،اهل قبیلۀ بنیامین ،یک عبرانی اصیل،اهل شریعت ،یک فریسی ،یک متعصب با آئین یهود بوده او میگوید تمام این ها را بخاطر شناخت مسیح نادیده می گیرد و بالاتر از تمام این ها او می گوید تمام این چیزها را برای خود زیان می داند.او در آیۀ هشتم همین فصل می گوید
:” همه چیز را از دست داده ام و همه چیز را هیچ شمردم تا به این وسیله مسیح را بدست آورم.”
پس چگونه ممکن است که من بتوانم آزادی های خود را برای تو محدود کنم؟
تنها زمانی که اولا بدانم چرا باید؟و دوما به چه دلیل؟
چرا باید آزادی های خود را محدود کنم؟زیرا نمی خواهم که ترا برنجانم زیرا که ترا دوست دارم و این دوست داشتن نه از من است از خدای مهربان و پر فیض است که او نیز آنقدر مرا دوست داشت که تنها فرزند خود را برای گناهان من بر صلیب قربانی کرد.
به چه دلیل باید آزادی های خود را محدود کنم؟زیرا تمام هدف و دلیل بودن من جلب رضایت خدای پر فیض و مهربان است تا با سلب آزادی های خود ارادۀ آسمانی او در زندگی تو و من انجام گردد.
شاید بپرسید که مرز این محدودیت تا کجاست؟ببینید که پولس رسول این نبرد محدود کردن آزادی های خود را تا به کجا کشاند.از دید او محدود کردن آزادی های شخصی نه تنها در حیطۀ اخلاق روحانی شخص باید باشد بلکه در زندگی روزمرۀ او نیز باید دخیل شود.در خوراک،در پوشاک،در تفریحات… سخن کوتاه : در همه چیز و در همه جا .
دوست من!تنها زمانی میتوان در این عصر خودکامگی و “منیت ” من و تو از آزادی های خود به نفع دیگری صرفنظر کنیم که من و تو دیگر من و تو نباشیم بلکه تماما در مهر نامنتهای خدای عظیم و پر فیض مستحیل شویم و تماما او شویم.و او تماما در مسیح چهرۀ ناشناخته و نادیدۀ خود را برای درک درست ما از او نمایان کرد.پس باید در مسیح در پهنا و طول و عمق و عرض مهر و محبت و فیض مسیح حل شویم ، آن را بشناسیم و با آن زندگی کنیم.آن را ببوئیم! بنوشیم ،بخوریم و بینیم ! آنگاه من می توانم تمامی امتیازات و آزادی های خود را برای تو نادیده بگیرم تا تو بهتر و عمیق تر فیض خدا را درک کنی و بدانی که شخصی اینجاست که تو را برای تمام آنچه که تو داری و تو هستی دوست دارد و هرگز بر آن نیست که عقاید و اندیشه های خود را بر تو تحمیل کند بلکه با صبر و تامل در انتظار باروری دانه می باشد تا خدا و جلال و بزرگی او در تو نیز طلوع کند و تو او را ببینی که بر زمین آمد تا ترا بیابد و ترا حقیقتاً از تاریکی مرگ برهاند.

ما کی هستیم؟
ما ایمانداران به فیض و نجات خداوند مان عیسای مسیح ؛تمامی آزادی ها و اختیارات و امتیازات خود را برای انجام ارادۀ خداوند در زندگی خود و دیگران و رسانده پیام نجات بخش مسیح تماما محدود می کنیم.

درباره ح. گ.

اهل سمنانم. در یک خانواده چوپان بدنیا آمدم. دوران کودکی و خردسالی من جایی بود بین ییلاق و قشلاق بین فیروزکوه و سمنان. هنوز صدای پای اسبها و یابوهایمان که از روی شن های رودخانه های اطراف فیروزکوه رد میشدیم و من و برادر کوچکترم در خورجین های آنها گذاشته شده بودیم را در گوشهای خودم دارم. آواز عقابها بر فراز صخره ها و صدای رودخانه که گویی تمام دره ایی که از آن رد میشدیم را پر کرده بود و ما انگاری از دل آبها میگذشتیم. آه کوههای سر به فلک کشیده! چشمه های خنک و همیشه پربار! تا اینکه به سمنان برای تحصیل آمدیم. سال ۱۳۵۷ که شاه رفت من سیزده سالم بود. یاد مادرم بخیر به ما که کله پرشوری داشتیم بخصوص به برادرم که بعدا فهمیدیم او یک کمونیست است میگفت: شما حالیتون نیست دارید چکار میکنید. او سواد خواندن یا نوشتن هم نداشت! برادرم دستم را گرفت و مرا عضو کانون دانش آموزان ایران، شاخه دانش آموزی حزب توده ایران کرد. مجله آذرخش را کانون ما چاپ میکرد و من آن را در مدرسه راهنمایی دکتر مصدق پخش میکردم. رویا و آرزوهای خوبی داشتیم. برای اتحاد کارگری و نابودی امپریالیست جهانی تلاش میکردیم. نوک کفش من سوراخ بود که پوسترهای آیت الله خمینی را که حزب آن را چاپ کرده بود و فواید الله اکبر و مبارزه متحد را بر علیه آمریکا و غرب را روی آن شعار میداد روی در و دیوار سمنان با سریشم شبهای تابستان میچسبانیدیم. از کمیته محل کتک خوردیم و نقل مجلس فامیل و همسایه ها بودیم که ما را بی خدا و کافر میدانستند. از همان نوجوانی خواندن ومطالعه بخشی از زندگی من شد. از ماهی سیاه کوچولو شروع کردم تا تاریخ قدیم ویل دورانت. من دوستار ادبیات بودم. داستان را دوست داشتم پس گرایش به داستان سرایی و نوشتن کردم. من مقدار زیادی از ادبیات روس را که به فارسی ترجمه شده بود را تا سن نوزده سالگی خواندم. همچنین ادبیات آمریکای جنوبی و اروپا را که به زبان فارسی ترجمه شده بود را در طول سالهای نوجوانی و جوانی ام خواندم. با ادبیات ایران خارج از شاعرانی چون حافظ و سعدی و غیره با نویسندگانی معاصری مثل هدایت، گلشیری، جلال آل احمد، چوبک، دولت آبادی، ساعدی و شاملو و نیما و مشیری و هوشنگ ابتهاج و احسان طبری اشنایی دارم. من شدیدا دوستدار موسیقی کلاسیک بودم و تمام قلب و جان و روح مرا تسخیر میکرد. از شوستاکوویچ گرفته تا باخ و موتزارت و بتهون و چایکوفسکی. در این ادبیات روس بود که به مرور زمان به شخصیتهای آن دقیق شدم و عمیقا فاصله ایی غریب از حیث دیدگاه زندگی، جهان بینی کلی و امور درون زندگی مشاهده کردم و از خودم میپرسیدم: چرا؟ چرا نوشته های ما گویی یک تکرار و چرخیدن به دور خود در حول محور یک نیاز، یک فکر، یک خواسته و یک ارمان است. و بنظر میرسد که هیچکس آن را هنوز پیدا نکرده است. هنوز در یک تلاطم و بیقراری تمام ملتی دور میزند؟ پس این صلح کجاست؟ این ارامش؟ چرا میتوانم ژرفنای عظیمی را یک نورد و پیمایش کوهی عظیم و درنوردیدن آن با پیروزی و شکست و خنده و اشک را با هم در موسیقی کلاسیک، باخ و موتزات و بتهون و چایکوفسکی ببینم اما در سه تار محمد رضا لطفی دردی عمیق، بغضی فروخورده و هق هق دل رنجور را فقط ببینیم که در امید صبح است اما صبح گویی هرگز از دل شب بالا نمیزند؟ و وقتی با آثار تارکوفسکی آشنا شدم و بر صبر آهنین او برای نشان دادن عمق درد و رنج درون انسان تعمق کردم، در حرکت آرام و کشنده دوربینهای او بر روی رنگهای خاکستری و چهره های کوبیده شده انسانها، برای من سوالی کشنده را برانگیخت: پس آن صلح جاودان کجاست؟ یادم میاید به خوبی بیادم میاید که حتی در همین روزهای اوج فرهنگی و فعالیتهای سیاسی و هنری من، عمق خودم را سیاه میدیدم. کسی آن را نمیدانست اما خودم میدانستم. درونم پر از شرارت بود. افکارم ناپاک بود. و میل به طغیان و زشتی در عمق وجودم بود. نمیدانستم اسمش چیست اما میدانستم آن را به رغم تمامی محجوبیت من، خوبی من در محل و در بین در و همسایه ها، درونم فاسد بود و میل به انجام شرارت داشتم. در جلسه یادبود یکی از پسران دوست حزبی ما بود که در جنگ ایران و عراق کشته شده بود، اه، امان از ان جنگ! تمام هستی و روح و روان ما را برای همیشه نابود کرد. ما را با خودش ویران کرد و به گور برد! در ان جلسه بود که با قرایت اشعار لنگستون هیوز( سیاه همچون اعماق آفریقای خودم) توسط احمد شاملو آشنا شدم و تمام زندگی من با شعر : عیسای مسیح هیوز برای همیشه عوض شد. آن هم هیوزی که کمونیست بود! روی جاده مرگت به تو برخوردم بی آنکه بدانم که تو از آن میگذری/ هیاهوی جماعت که به گوش آمد/ خواستم برگردم اما کنجکاوی مانعم شد/ انبوه بی و سر و پاها چنان غریو میکشید/ اما چنان ضعیف بود که به اقیانوسی خفه و بیمار میمانست/ ناگهان ضعفی عجیب عارضم شد/ اما ماندم و پا بر نکشیدم/ حلقه ایی از خار خلنده بر سر داشتی و به من نگاه نکردی/ گذشتی و بر دوش خود بردی همه محنت مرا./ من با تمام وجود چنین کسی را میطلبیدم، چنین قدرتی، چنین رابطه ایی، که تمام محنت مرا با خودش ببرد، برای همیشه و به من ارامش بدهد. و این آغاز جستجوی من در سن هیجده سالگی در باره عیسای مسیح بود. باید به سربازی میرفتم. حزب منحل شده بود. همه یا به زندان افتادن بودند یا توبه کرده بودند یا فرار کرده بودند. برادرم فرار کرده بود. یک روز همه ما را بوسید و رفت که رفت. و ابروی ما در محل رفته بود. دختری را دوست داشتم که حتی یک دقیقه با او قدم نزده بودم. او را در کانون دیده بودم. درست موقعی که من به سربازی رفتم و در دوران آموزشی بودم یک نامه برایم نوشت که او کس دیگری را دوست دارد و رابطه ما تمام شده است. دخترک خاین! بعدها فهمیدم از یک پسر پولدار بالای شهر تهران که خانه اش در جردن بودن خوشش آمده بود. این خیانت بود. این بی رحمی بود. و من هم که دیگر امیدی به فردای با او را نداشتم پس از تمام شدن دوره اموزشی در پادگان لویزان، روزی که به میدان راه آهن ما را بردند که به جبهه بفرستند در همان میدان فرار کردم. برای خانواده من این اوج بدبختی و بی آبرویی بود. برادر بزرگم از ایران فرار کرده و من هم از سربازی. شش ما فراری بودم. زیرا پل خوابیدم. گرسنگی کشیدم. و بالاخره یک شب دستگیر شدم. اول بردنم به زندان نارمک بعد به بهارستان و از آنجا به اوین. دو هفته در اوین بودم. از اوین مرا به زندان ارتش در میدان پاستور بردند. در زندان نماز خواندم. روزه گرفتم. گریه کردم. تا این الله شاید همان قدرت و رابطه ایی باشد که بیاید و همه محنت مرا باخودش ببرد و اینده ایی روشن به من بدهد. در تاریکترین و مخوفترین روزهای زندگی ام الله هیچ پاسخی برای من نداشت. از زندان به همراه دو تا دژبان با دستنبدی های سرد و نقره ایی که روی دستهایم بود از میان ماشینهای وحشی و دود کشنده دور میدان بهارستان با شرم و بی آبرویی که بر من هوار شده بود و در عین حال در پوچی مطلق که بر جانم سنگینی میکرد، مرا مستقیم به جبهه های جنگ بردند. در گیلانغرب. از گیلانغرب تا دهلران و فکه و دارخوین و دزفول در میان تپه ها و دره ها و سوراخها سالهای اضطراب و مرگ سپری شد. در چهار عملیات جنگی قرار گرفتم و دو بار به فاصله اندکی از مرگ رهایی پیدا کردم. منشی گروهان بودم. باید برای کشته ها و زخمی ها گزارش مینوشتم. و در این روزهای عمرم بود که الله برای من تماما مرد! بی رحمی و سقاوت جنگ، فساد بین سربازها و اینکه شاید همین امشب سرت را ببرند و روی سینه ات بگذارند، و از همه مهمتر، عدم بخشش و تنفر بین شیعه وسنی مرا عذاب میداد. و اینکه همین ارتش و قدرت و تنفر بر تمام یک مملکت حکومت میکند اما باز خودش را دین صلح و آرامش و سعادت میداند . تبلیغ میکند که تنها پاسخ برای بشریت است. هست؟ بود؟ پس کجا بود؟ جنگ تمام معنای زندگی را از من گرفت. هر وقت به مرخضی میامدم و میخواستم برگردم به جبهه امید اینکه زنده برگردم نداشتم و گمان میکردم بلاخره یکروز یک طبق هم برای من در سر محل لتیبار میگذارند( شاید!) دو سال و شش ماه در جنگ بودم. از جنگ زخمی در جان و روح و روان برگشتم. به سیگار و عرق و مواد مخدر روی آوردم. و اما در ته دلم عیسای مسیح لنگستون هیوز هنوز زنده بود. از سمنان خسته شدم بودم. همه کوچه و پس کوچه هایش برای من پر بود از خاطره و همه آن خاطرات درد غریبی را بر روانم میاورد و من آن را نمیخواستم. به تهران رفتم. با عباس از بچه های قدیمی حزب یک جایی گرفتیم در اوین درکه. استخدام یک شرکت خاکشناسی شدم که حوالی ونک بود. کار بود و خوردن عرق و تریاک. تاثیر جنگ و زخمهای آن را فریاد نمیزدم بلکه بدون اینکه از آن حرف بزنم در جان و روحم مانند صلیبی سنگین میکشیدم همان صلیبی که هیوز در شعر خود سخن میگفت. در میان مردمی زندگی میکردم که شادمانی و روح زندگی در آنها مرده بود و سیاهی بود که قامت کوچه و خیابان را پر کرده بود. فیلم های تارکوفسکی به من آرامش میداد و سوالی عجیب در من آغاز کرده بود که کجاست آن صلح پایدار و کیست آنکس که میتواند از پس این همه درد و رنج و مرگ و نابودی برآید؟ هامون را که دیدم کاری از مهرجویی، تمام فرهنگ و سنت ممکلت خودم را در هامون گمشده فلسفه و عشق و زندگی و حیات ازلی پیدا کردم. من هامون بودم که زیر بار سنگین گذشته، لعنت دیروز پدرانم و شرارتهایی که آنها بار آورده بودند و پوچی و تهی بودن زندگی حاضر که خالی از محبت پاک و بی ریا بود نفس میکشیدند. این فلیم را بیش از بیست بار نگاه کردم و تقریبا تمام نوشته های آن را حفظ شدم. یک روز از عباس پرسیدم در باره عیسای مسیح چه میداند. کتاب آخرین وسوسه مسیح را به قلم نیکوس کازنتزاکیس به من داد. این کتاب را تمام کردم. کتاب زوربای یونانی او را خواندم. این را تمام کردم، کتاب قدیس فرانسیس بعد آزادی یا مرگ بعد گزارش به خاک یونان. در کتاب گزارش به خاک یونان بود که من با ایات کتابمقدس در پاورقی ها اشنا شدم. البته در کتب دیگر او هم چند تایی پیدا کردم. از انجیل به قل متی، یا یوحنا. و برای من عجیب بودند. زیبا اما عجیب. من نه مسیح را در خواب دیدم و نه رویا دیدم. من با مسیح بر روی جاده مرگش ملاقات کردم و اینکه چرا باید یک جوان بر بالای صلیب برای دیگران بمیرد. این سوال مرکز جستجوی من در خصوص مسیح بود. و شاید دلیلش این بود که برای من زندگی یک جاده ایست که رو به مرگ است. همه خواهند مرد. اما چرا باید یکنفر برای دیگران بمیرد؟ لطفا در نظر داشته باشید که در تمام این سالها من حتی یکبار قادر به خواندن کتابمقدس نبودم. یعنی نمیتوانستم آن را پیدا کنم. و مسلما آن زمانها سیستم اینترنتی و فوج دسترسی به چنین منابعی بسیار نادر و ناچیز بود و من به آن اصلا دسترسی نداشتم. اما جالب اینجاست که در دنیای تاریک افکارم این بارقه های نور کلام خدا و آیات جسته و گریخته کتابهای کازنتزاکیس که در پاورقی آنها را پیدا کرده و میخواندم منبع خوراک روحانی من از الیهات مسیحی بود. به من بارقه ایی را میداد که به آن فکر کنم و افکارم را در حول آن گسترش بدهم. ازدواج کردم که خودش داستانی دیگر است. و ازدواج من تماما در حول و حوش زندگی مسیح و رابطه او با انسانهای اطراف او شکل گرفت. در محبت ساده و بیر یای او به مردمی که از حیث میزان اجتماعی و فرهنگی طرد شده بودند. من خودم را بیگناه نمیدانستم از اینرو درک کردن دردها و شرارتهای دیگران برای من سخت نبود. شرارت را در تار و پود خودم میدیدم. نمیدانستم توبه کردن و ایمان آوردن چیست اما میدانستم که تمام وجود من تاریک است. و من به وضوح این تاریکی را بر تمام ایران میدیدم. بر تمام مردم ما. همان مردمی که روزی برای آنها من مبارزه میکردم و میخواستم جامعه ایی پر از صلح و سعادت را داشته باشند. تازه فهمیده بودم که محال بود! زیرا جنگ و شرارت و فساد جامعه از من آغاز میشود. از رابطه های کشنده و بدون رحم و ترحم. بدون بخشش و بدون گذشت. و من باور داشتم که در میان گناهکاران و شریران زندگی میکنم زیرا خودم یکی از آنها بودم. داستانم را کوتاه کنم. سالها بعد که به آمریکا آمدم و انجیل را به زبان فارسی برای اولین بار خواندم. تنها و تنها تمرکز من به تعالیم مسیح بود. به سخنانش. به زندگی اش. به رفتارش. به آنچه بر روی زمین کرد. در برابر این عظمت او، اویی که در پی شناخت او بودم و سالها در پی اش میگشتم. تازه فهمیدم این بوده است که در پی من میگشته است. او به روی زمین آمده بود، خدا جسم گرفته بود به روی زمین آمده بود و در پی انسان شرور و گناهکاری چون من میگشته است. من گمشده! من له شده در شرارت گناهانم! من خیانت شده مذهب و گمراه شده و فریب خورده سیاست و افکار انسانی انسان. آه او چه زیبا بود! آه او چه شیرین بود! سرخ بود مثل انارهای درشت و خوشمزه باغهای سمنان! مثل گل زیبا و خوشبوی نرگس! تنها یک چیز میدانستم و به یک یقین کامل رسیده بودم که من گناهکارم و او قدوس است. من باید به شرارت و گناهانم نزد او قلبا اعتراف کنم تا مرا ببخشد و چنین کردم. و او بر تشنگی و گرسنگی جانم ریخته شد و مرا از مرگ و فنای ازلی یکبار برای همیشه نجات داد. من تمام او را در این مدت سه سالی که بر روی زمین بود و برای ما در انجیل نوشته شده بود را مثل آب خنک چشمه های فیروزکوه در کویر داغ دلم. در افکار پوسیده و خیانت شده ام. در ذات کثیف و گناه کارم. در شب مخوف فردایی که میامد و من برای آن اماده نبودم، نوشیدم. نوشیدم. نوشیدم. و او فکر و جان و روح مرا با فیض و محبت و حقیقت خودش یکبار برای همیشه مهر و موم کرد. برای من از رازی سخن گفت که تمام نسل ایرانی من در پی گشایش آن راز بودند. آن نوشداروی سهراب. آن شراب. آن سیمرغ. آن خرقه. آن فراق. آن حجاب. آن مستانگی. آن فرزانگی. آن ناقوس. آن پریا. آن انار. همه این عزیزان در پی یافتن یک راز بودند. و من آن راز عظیم را در خود عیسای مسیح دیدم. میدانی دوست عزیزم! گوش کن! خود او آن راز عظیم بود و هست و خواهد بود و خواهد ماند. و من امروز خادم این راز عظیم برای شما هستم.

مقاله مرتبط

ما کی هستیم؟ ۱۶

ما کی هستیم (۱۶) گوسفندانی در لباس خود. خطرناکترین افراد برای خدا و حکومت او ...