جمعبندی
در ابتدای تفسیر این مزمور قید کردم که انتخاب این مزمور برای مطالعه و بررسی آن به شرایط کنونی ایران و آنچه به مدت این چند ماه بر این سرزمین و بر این مردم گذشته بوده است و آنچه به دلیل آن در اینده پیش روی مردم ما خواهد بود. در این زمان که بررسی این مزمور به پایان رسیده اخبار مذاکرات بین دولت آمریکا به ریاست جمهوری دانلود ترامپ و جمهوری اسلامی ایران توسط میانجیگری پاکستان و قطر در سر لوحه اخبار است و بین آمریکا و جمهوری اسلامی ایران یک قرار داد یادداشت تفاهم امضاء شده است. و امروز تقریبا یکسال از این واقعه میگذرد. شاید دیگر بمباران نباشد اما محاصره دریایی ست و تهدیدات و بستن و باز کردن تنگه هرمز. و باز مدام از میانجی ها و مذاکرات بین ایران و آمریکا میشنویم. به نظر میرسد آنچه بر مردم ما در این چند ماه اخیر گذشت از کشتار هزاران نفر تا کشته شدن رهبران اسلامی این حکومت و بمباران شدید شهرهای ایران، که امید ایرانی این بود که اینگونه سقوط و پایان حکومت اسلامی را بیاورد، نه تنها حکومت اسلامی ایران را ساقط نکرده بلکه به آنها انگیزه و قدرت تازه ایی بخشیده تا بیشتر و بیشتر بر تمامی ایران بی رحمانه تر و سبوع تر حکومت کنند. ما فریاد مرگ بر دیکتاتور را سردادیم، دیکتاتور کشته شد اما دیکتاتوری با قدرت بیشتر تحمیل شد. امید مردم ما به رییس جمهور آمریکا و هواپیمای جنگی اسراییل و بمباران ها بود تا اینگونه سقوط رژیم اسلامی را بیاورد و ازادی و رهایی را برای ما. مدام گفتیم: « بی بی جان بزن بزن که داری خوب میزنی!» « ترامپ جان بیا و به وعده خود عمل کن که گفتی: کمک در راه است!»
این مزمور به من و به ملت من میگوید که:« « ۱۶ پادشاه به زیادتی لشکر خلاص نخواهد شد و جبار به بسیاری قوّت رهایی نخواهد یافت. ۱۷ اسب به جهت استخلاص باطل است و به شدت قوّت خود کسی را رهایی نخواهد داد.»
ما درخواست رحمت و رهایی کردیم اما به کی؟ اما چگونه؟ ما امید نجات و رستگاری را داشتیم اما نجات از چه و رستگاری برای چه؟ میدانید معضل اساسی و بنیادی این درخواستها چه بود، این بود که نمیدانستیم که اسارت و زندانی شدن ما ابتدا با اسارت و زندانی شدن ما در گناه و شرارت خود ما آغاز شده است. نه تنها حکومتها ظالم شریر و فاسد هستند بلکه ما انسانها نیز شریر و فاسد هستیم زیرا این انسانها هستند که این حکومتها را شکل داده و ما ساکنین و شهروندان همین حکومت هستیم که با شرارت و فساد خود شرارت و فساد آنها را دامنه میزنیم. اگر حکومت عوض شود و دل و قلب و فکر ما نه، حکومت بعدی همین شرارت و فساد را دنبال میکند اما با کابینه ایی جدید و نوین! آزادی و رهایی حقیقی ابتدا در توسل و التماس ما نزد یهوه خدای قدوس است و با اعتراف به شرارت و گناهان ما نزد او آغاز میشود، در پاک شدن از تمامی آنها. در پوشیدن نیکی مطلق او و راستی او، همانطور که در آیه ۱ این مزمور دیدیم. اگر رستگاری و نجات ما از گناهان و شرارت ما ابتدا نباشد، اگر آزادی نیز داشته باشیم هنوز زندانی و اسیر هستیم.
پس ابتدا باید این رهایی از گناهان را از خداوند و تنها نجات دهنده خود با اعتراف کردن به گناهان خود نزد او صاحب شویم. باید این رحمت او را دریافت کنیم. او تنها رستگار کننده و نجات دهنده ماست نه تلاش ما، نه استعداد ما، نه انقلاب ها و نه جنگ و نه بمباران. ما ابتدا باید در پی این خداوند باشیم و طالب او. زیرا تنها این خدا و این خداوند است که میتواند ما را نجات بخشد و این تنها و تنها امید زنده امروز ایران و فردای فرزندان ماست. پس با مزمورنویس همصدا میشویم و میسراییم: « ۱ ما را نی، ای خداوند! ما را نی، بلکه نام خود را جلال ده! به سبب رحمتت و به سبب راستی خویش. ۲ امّت‌ها چرا بگویند که «خدای ایشان الآن کجاست؟» ۳ اما خدای ما در آسمانهاست. آنچه را که اراده نمود، به عمل آورده است. ۴ بتهای ایشان نقره و طلاست، از صنعت دستهای انسان. ۵ آنها را دهان است و سخن نمی‌گویند. آنها را چشمهاست و نمی‌بینند. ۶ آنها را گوشهاست و نمی‌شنوند. آنها را بینی است و نمی‌بویند. ۷ دستها دارند و لمس نمی‌کنند. و پایها و راه نمی‌روند. و به گلوی خود تنطّق نمی‌نمایند. ۸ سازندگان آنها مثل آنها هستند، و هر که بر آنها توکل دارد.» ( مزمور ۱۱۵ )
سوال اینجاست مردم ما و سرزمین ما به چه خدایی توکل کرده است؟ از چه خدایی نجات و رستگاری خود را طالب است؟ از الله قرآن؟ خدایی که به جنگ و کشتار و ترس و ارعاب زنده است. از رحمت و بخشش صحبت کرده است، او را به مدت هزار و چهارصد سال رحمان و رحیم خوانده ایم اما هزار و چهارصد سال نه رحمان و نه رحمتی از او در جامعه دیده ایم مگر اینکه سر شما در آخور آنها بوده باشد! این همان خداییست که به مدت هزار و چهارصد سال پیروان خود را در تاریکی و ترس و ترور و ارعاب و خرافه پرستی اسیر کرده است. خدایی که هیچ پاسخی به شرارت و گناهان انسان ندارد مگر ارشاد با ایجاد ترس و ارعاب سپس حلقه دار! دینی که بخشش و فیض خداوند را هرگز معنی نکرده است که نبی خود او در دستش شمشیر بود و به شمشیر رشد کرد و به شمشیر گسترش یافت و به شمشیر حکومت کرده و میکند. آیا این خدا میتواند رستگار کننده باشد؟ رحیم و شفیق باشد؟ عدالت و انصاف را دوست داشته باشد؟ اگر داشت که ما و نیاکان ما به مدت هزاران سال در تاریکی و تسلط قدرت شیطان در ترس و ارعاب نمیبودیم و ما میوه ها و فراورده های آنها نمیبودیم.
دانولد ترامپ و ارتش اسراییل برای ما و مردم ما نجات حقیقی و رستگاری حقیقی را نخواهند آورد بلکه در غیبت آنها و در بازیهای سیاسی آنها در پشت درهای بسته مذاکرات، یاس و ناامیدی و شکست و ترس ما را بیشتر و بیشتر پر میکند. من نمیگویم خداوند ما قادر نیست از آنها برای نقشه های عظیم الهی خود برای مردم ایران استفاده کند، اگر فرعون و آشور و بابل و پارس و یونان و روم و ارتش اسلام و حکومت اسلامی ایران وسیله هایی در دست خداوند بودند تا مشیت الهی مقدس او را در جهان پیش ببرند و آنها را بر افرازد و آنها را سرنگون سازد، خداوند همچنین قادر است از قدرتهای دنیا برای آوردن خشم و غضب الهی خود بر ملتها و همچنین برای اجرای عدالت بر سرزمینها استفاده کند. اما خطر در اینجاست اگر ما خدای زنده و حقیقی که این مزمورنویس از او سخن گفته و بر او تاکید کرده و او را ستایش و پرستش کرده در مد نظر ما نباشد و امید ما فقط به انسان و قدرت انسان، این انسانها هستند که بعنوان نجات دهنده یک ملت خوانده میشوند نه خدا. و اگر چنین باشد، انسانها سقوط میکنند و با آن امید و ارزوی ما به دره تاریک سرد مرگ و ناامیدی سقوط میکند. بنابر این تنها در شناخت و ایمان آوردن به یک خدای زنده حقیقی ست که تمام انتظار ما معنی پیدا کرده و رستگاری و نجات حقیقی را برای خود و برای فرزندان خود دریافت خواهیم کرد. و آن خدایست که مزمورنویس از آن سخن گفته است: یهوه الوهیم، خدای خداوند ما عیسای مسیح که او را به ما در جسم گرفتن و زیستن در بین انسانها شناسانید و پس از به کمال رساندن طرح الهی او، روح قدوس خود را فرستاد تا در پیروان به او تا به ابد ساکن باشد. و آنها را یتیم و بی سرپرست و تنها و درمانده رها نکرد بلکه وعده داد تا انقضای عالم همواره در هر زمان در هر جا با آنها خواهد بود. اگر خدای ما اوست، خدای تثلیث، خدای پدر، پسر ، روح القدس، اگر به گناهان خود نزد او اعتراف کرده و او را بعنوان تنها خداوند و نجات دهنده خود با تمام دل و جان پذیرفته و ایمان آورده ایم، ما در این خدا زندگی میکنیم و این خدا در ما. و ما در شناخت این خداست که به تمامی وقایع زندگی خود و سرزمین خود نگاه میکنیم. ما در این خدا شادی میکنیم به رغم دردها و اشکها. ما در این خدا منتظر میمانیم زیرا میدانیم او به تمامی وعده های خود وفادار مانده و خواهد ماند. و ما به رغم ظلم و ستمی که روزانه بر ما وارد میشود، منتظر رحمت و شفقت او میمانیم تا بر ما ریخته شود.
من باور دارم، من ایمان دارم، چون به نزد این خدا با قلبی پشیمان و توبه کار از گناه و شرارت خود بیاییم و صلح در عیسای مسیح را با او دریافت کنیم و او خداوند و نجات دهنده ما باشد و ما خادمین و پرستنده گان او ، این نبرد پیش روی ما دیگر نبرد ما نیست بلکه نبرد خود خداوند است. تمام کتابمقدس پر است از معجزات شگفت انگیز و خارق العاده و غیرقابل وصف این خداوند. از باز شدن دریای سرخ تا فروریختن دیوارهای اریحا. از ارابه آتشین ایلیاء تا فرشته خداوند و لشکر آشور. از باردار شدن به عمانوییل توسط دختری باکره تا قبر خالی عمانوییل؛ خداوند ما قادر به انجام شگفتی هاست. از قبل بوده، امروز هست و در اینده نیز خواهد بود. زیرا در خدای ما تغییر نیست. من به این خدای زنده حقیقی به این یهوه الوهیم، خدای خداوند ما عیسای مسیح باور دارم و رحمت و شفقت و نجات و رستگاری از جانب این خداوند را طالب هستم و برای آن فقط و فقط به این خداوند و در این خداوند امیدوار میمانم هر چند اگر هنوز آن را ندیده و دریافت نکرده ام. من باور و ایمان به کارهای عظیم این خداوند دارم چه آن را برای خودم و ملت خودم ببینم چه آن را نبینم، من اعتماد و اطمینان و شادی در این خداوند را به قوت او از دست نخواهم داد و در این خداوند روزانه امیدوار خواهم ماند و با نبی روزانه این را بیاد آورده و میسرایم که:« ۱۷ اگرچه انجیر شکوفه نیاوَرَد و میوه در موْها یافت نشود و حاصل زیتون ضایع گردد و مزرعه‌ها آذوقه ندهد، و گله‌ها از آغل منقطع شود و رمه‌ها در طویله‌ها نباشد، ۱۸ لیکن من در خداوند شادمان خواهم شد و در خدای نجات خویش وجد خواهم نمود. ۱۹ یهوه خداوند قوّت من است و پایهایم را مثل پایهای آهو می‌گرداند و مرا بر مکان‌های بلندم خرامان خواهد ساخت.» ( حبقوق نبی ۳ )
آنگاه چون دیوارها فروریخت و زنجیرها گسست و شیطان و نیروهای تاریکی از این سرزمین گریختند و به قدرت یهوه الوهیم تارومار گردیدند آنگاه همه با هم چه در جسم و چه در روح با فرزندانمان شادمانه برای این خداوند در یک غریو و یک شوق عظیم آسمانی خواهیم سرایید و در او شادی خواهیم کرد و خواهیم سرایید؛«ای صالحان در خداوند شادی نمایید زیرا که تسبیح خواندن راستان را میشاید.»